ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสได้พูดว่า “ห้องเกือบเต็มแล้ว” แต่ก็ยังต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ในสถานการณ์ที่ทุกอย่างดูยุ่งเหยิงและมีเพื่อนร่วมทางผู้ป่วยหลายคนต้องการความช่วยเหลือ แต่บังเอิญโชคดีที่ได้ช่วยคนอื่นบ้าง อย่างการหาเตียงให้ในช่วงที่ทรัพยากรจำกัด รู้สึกได้ทันทีเลยว่าความห่วงใยเล็กๆ สามารถสร้างพลังใจให้กับคนอื่นได้ไม่น้อยเลยนะครับ
หลังจากกลับมากรุงเทพฯ ปุ้บ ก็มีเพื่อนอีก 3 คนเข้ามานอนเพิ่มอย่างไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้า เชื่อเถอะค่ะว่าการได้นอนคุยกัน แชร์ประสบการณ์ และซัพพอร์ตกันในยามที่สถานการณ์ไม่ปกติแบบนี้ คือสิ่งที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างไม่คาดคิด ทุกคนต่างมีเรื่องราวของตัวเอง และบางทีก็มอบพลังใจให้กันและกันโดยไม่รู้ตัว
ที่สำคัญ ถ้ามีอะไรที่เราคิดว่าทำได้ เช่น หาคำตอบเกี่ยวกับเตียงหรือประสานงานเพื่อช่วยเหลือกัน ก็ยินดีอยู่เสมอนะคะ อย่างที่บอกว่าเราหวังให้ทุกคน “หายไวไวนะครับ” เพราะสุขภาพเป็นสิ่งสำคัญจริงๆ และทุกๆ วันที่ผ่านไป มันสอนให้เราเห็นว่า การอยู่ในความช่วยเหลือของกันและกัน คือสิ่งที่มีค่าที่สุดแล้วค่ะ